Çentik Nasıl Gizlenir? Bir Yüzün Derinliklerinde
Yaz başıydı. Kayseri’nin sıcak, boğucu havası yavaşça bedenimi sararken, küçük odama adımımı atıp kapıyı kapattım. Üzerimde o sıcak yazın yavaş yavaş tüketen enerjisi vardı; sanki her şey ağırlaşıyor, dünya biraz daha yavaş dönüyordu. Duvardaki eski saat tik tak ediyor, zaman bana kaybolmuş bir anı gibi, geriye doğru akıyordu. Bir şeyler değişmişti. Hayatımda bir eksiklik vardı ve o eksiklik, göğsümde bir çentik gibi duruyordu. Her gün biraz daha büyüyen bir yaraydı bu.
Çentikler… Bir Yüzdeki Derin İzler
O an her şeyin anlamını yitirdiği, bir yere doğru kayıp gitmeye başladığımda, seninle karşılaşmıştım. Seninle tanıştığım o ilk anı hatırlıyorum. Gözlerinin derinliklerinde bir şey vardı; sanki bana doğru seslenen bir şey. Söz konusu o çentik olduğunda, o anki yüzünle bir bağlantı kurmak istiyordum. Ama belki de asıl mesele, o çentiğin bende yarattığı boşluktu. O çentik, zamanla bana anlamını yavaşça kaybettirmişti.
Oysa her şeyin başında her şey bir yüzdü. Yüzdeki bir çentik. Bir anı. Sadece zamanla değil, duygularla da şekillenen bir çentikti bu. Kimse görmesin diye sakladığım; içimdeki o kırık, o boşluk… Ama sen görmüşsün, değil mi? O yüzüme bakarken, o an neyi görmek istemediğimi…
İlk Kırılma ve O Yüzün Gözlerimdeki Çentiği Kapatmaya Çalışması
Bazen hayatın en büyük yaraları, en küçük anlarda açılır. O an, bir şehri terk etme kararı vermek kadar önemliydi. Kayseri sokaklarında, sıcak yaz rüzgarının tenimi kavrayıp geçerken, adımlarımı hızlandırıyordum. Seninle olan tüm o anları, hissettiklerimi bir çentik gibi vücudumda taşırken, birden bir adım atmam gerekti. O an, seni bir daha görmemek zorunda olduğumu, gözlerimdeki çentiği biraz daha gizlemek zorunda olduğumu fark ettim. Çünkü seni görmek, o çentiği bir kez daha hatırlatıyordu bana.
Bunu yapmalıydım. Ama nasıl?
O çentik, ilk başlarda hafif bir yara gibiydi. Sonra gittikçe büyüdü ve sonunda derinleşti. Bir çentik, bir yara, bir iz oldu. Ama gizlenmeliydi. Çünkü başkaları görmek zorundaydı. Gözlerim hep kaçıyordu. Ama bazen, bakmak zorundaydım.
Bir Başka Çentik Daha, Bir Başka Yara
Bir gün bir arkadaşım, Kayseri’nin en güzel kafe köşesinde, bana kahve hazırlarken konuştu. Sadece bir cümlesiyle, içimdeki o derin çentiği yeniden fark etmemi sağladı. “Bazen insan, diğerlerinin görmek zorunda olmadığı şeyleri içindeki dünyasında tutmak zorunda kalıyor.”
Evet, tam da böyleydi. Çentikler içimde derinleşiyordu. Gizlemek, onları hissettirmekten daha zor hale gelmişti. O çentikler, onları sakladıkça bana daha fazla acı veriyordu. Ama biliyor musun, acı da bir şey öğretir.
Bir gece uyandım. Üzerimdeki o garip ağırlık, sabaha kadar huzursuz bir şekilde dönüp durmama sebep olmuştu. O an anlamıştım; çentikler, ne kadar gizlemeye çalışsam da içimdeki bir parçayı hep açığa çıkarıyorlardı. Onlar, beni bir insan kılan izlerdi. Yalnızca zamanla daha net görmeye başladım.
Çentikleri Gizlemenin Yolu
Gizlemek mi? Belki. Ama belki de artık saklamama gerek yoktu. O çentikler, seni tanıdıkça daha çok derinleşmişti. Çentikleri gizlemeyi düşünürken, belki de anlamalıydım: Bazı izler, insanı güçlü kılar. Gerçekten de, çentikler saklandıkça büyür, gizlendiği ne kadar uzun süre olursa, en sonunda bir şekilde açığa çıkarlar. Ama bir çentiği, diğerleri için gizlemeye çalışmak, sadece kendimi daha da kaybolmuş hissetmeme neden oluyordu. Belki de çentikleri gizlemek yerine, onlarla barış yapmalıydım.
Bir sabah, güneş kaybolmuştu. Bulutlar üzerime yavaşça akıp giderken, o an anladım: Çentik nasıl gizlenir? Çentik, sadece kabullenildiğinde gizlenir. Onu kucakladığımda, içimdeki boşluk biraz daha daralır, kalbim biraz daha hafifler. Bunu görmek, onlarla barış yapmaktı. Kendi içimdeki çentikleri kabullenmekti.
Sonuçta…
İçimizdeki çentikler her zaman olacak. Gizlemek, onları daha da büyütmekten başka bir şey yapmaz. Gerçek huzur, bir yüzün derinliklerindeki çentikleri kabullenmekten geçiyor. Kimi zaman, bir çentik gibi kalmak, bir yara gibi derinleşmek ve zamanla iyileşmek, en doğru yol olabilir. Kayseri’nin sıcak yazında, bir çentiği gizlemeye çalışarak geçti hayatım. Ama bugün, o çentikleri gizlemem gerektiğini bilmiyorum. Belki, onları kabul etmek, içimdeki en derin huzura açılan kapıyı aralayacaktır.